Tekstbureau Martandstar: Cobi van Mourik (1)

"Het begin"

Schrijven heb ik gedaan zolang ik mij kan herinneren. Ergens op zolder ligt nog een schriftje met verhalen over de hond, Goofy, van mijn oom en tante in Spijkenisse. Mijn professionele loopbaan begon daar vlak in de buurt.

Shell - Pernis (Onder de Vlam/Maandblad Olie)

Bij de Shell werd ik op vrij jonge leeftijd aangenomen om op de administratie te werken, eerst in Den Haag, daarna bij Shell Raffinaderij in Pernis. Al snel echter bleek dat ik voor administratie niet in de wieg was gelegd (en daarin is nooit verandering gekomen, vraag het aan mijn boekhouder en de belastingdienst). Mijn loopbaan bij de Shell had zeer kortstondig kunnen zijn als ik niet was overgeplaatst naar een afdeling die zich bezighield met het beheer van de sport- en ontspanningsvereniging van het bedrijf (de Shell bezat destijds een sportpark, De Vijfsluizen, in Vlaardingen). Daar mocht ik assisteren bij het organiseren van allerlei evenementen, zoals de sportdagen en sinterklaasfeesten voor kinderen van het personeel.

In dezelfde tijd werd ik een van de redacteuren van het jeugdgedeelte van het bedrijfsblad van Shell Raffinaderij en Shell Chemie (Onder de Vlam). Het jeugdgedeelte bestond uit de achterpagina en was genoemd naar een onmisbaar onderdeel voor het raffinage-proces (verder gaat mijn technische kennis niet), de bubblecap. Met de arrogantie van de jeugd vond de redactie hun bijdrages aan de "grote krant" net zo onmisbaar.

Na verloop van tijd werd ik deel van de redactie van die "grote krant". Met een DKW-brommer scheurde ik over de uitgestrekte terreinen van de raffinaderij, op zoek naar "menselijke" verhalen en (heel vaak) kantines waar jubilarissen werden gehuldigd (uiteraard werd voor het verslag daarvan altijd de jongste medewerker van de redactie op pad gestuurd). Maar na verloop van tijd kreeg ik "zwaardere opdrachten" en ook mocht ik bijdrages leveren aan "Maandblad Olie", dat over de hele wereld werd verspreid. Schrijven had ik altijd al graag gedaan, maar het "vak" heb ik op de redactie van Onder de Vlam geleerd, van hoofdredacteur Joop Leegsma, redacteuren Jules Schweppe en Wil de Graaf en opmaakredacteur Joop de Klerk.

United States - Ben van Meerendonk - NOS - AD

Na een vakantie in Amerika - op uitnodiging van de familie van een jeugdvriendje die al op zijn tiende met zijn ouders naar dat land was geëmigreerd - heb ik mijn loopbaan bij de Shell vrijwillig beëindigd en ben ik naar New York vertrokken. Of ik daar werk zou vinden, had ik me niet afgevraagd. Ik kon bij vrienden logeren en ik had een aardig bedrag op de bank. Ik wilde ook graag een paar cursussen volgen. Al na enkele dagen ontmoette ik Ben van Meerendonk, correspondent voor onder andere de NOS en het Algemeen Dagblad. Zijn vrouw Coco gaf les aan een school voor hoogbegaafde kinderen en van de Amerikaanse immigratiedienst kreeg ik voor een paar maanden een studie/toeristenvisum.

Ik was op een dag bij Ben en Coco toen er aan de voordeur van hun appartment in Greenwich Village (dat tegenover het appartement van Beatle John Lennon lag) werd gebeld en of ik maar even open wilde doen. Ik stond oog in oog met Marcel van Dam, destijds nog de ombudsman op de televisie. Hij was de eerste van de vele "celebs" of BN'rs, zoals ze nu worden genoemd, die ik in New York zou ontmoeten. Onder hen Koos Posthuma, Wibo van der Linden en Boudewijn Klap. Maar de boeiendste van allemaal en van wie ik heb geleerd hoe belangrijk het is dat je je "huiswerk" doet voordat je een programma maakt (of een tekst schrijft of een boek vertaalt), was Klaas Jan Hindriks, destijds dé man van het veelbekeken NOS-programma Panoramiek en dé kenner als het Amerika betrof. Ik heb hem aan het werk gezien tijdens de presidentsverkiezingen van 1972.

Op een avond was de Nederlandse groep Focus voor een optreden in New York en werd ik door Ben naar dat concert in Madison Square Garden gestuurd, om een verslag te schrijven en vervolgens Jan Akkerman en de andere bandleden te interviewen. Een hele belevenis en het artikel dat in het Algemeen Dagblad heeft gestaan, heb ik jarenlang bewaard, net als andere bijdragen van mijn hand aan deze krant. Helaas zijn ze bij een verhuizing verloren geraakt. Een andere "nieuwe ervaring" was het mogen helpen vertalen van teksten voor relaties van Ben, zoals de Fifth Avenue bankier Maurits Edersheim, tot volle tevredenheid, zo bleek uit bedankbrieven.

Van Bens echtgenote, Coco Barchilon, heb ik ook het nodige opgestoken. Aan beiden denk ik altijd met veel plezier terug; ik heb - denk ik - Bens gotspe overgenomen, met andere woorden, ik stap overal op af. Niet altijd even tactvol, echter...

Lees hier> verder.